Δευτερόλεπτα χωρίς οξυγόνο

Κι όσο μου στερούσες το οξυγόνο
εγώ ρουφούσα τη νικοτίνη σου
και ανέπνεα

Μέσα στον καπνό
λιγότερη διάφανη από πριν
παρατηρούσα κάθε μπλε γραμμή
κάθε φλέβα
κάθε ραγισμένο αγγείο

Ενας πίνακας
άσπρο, κόκκινο και μπλε
ζεστό καφέ

θόλωνα το χάρτη σου
να μην επιστρέψεις σπίτι

να μη με βρεις εκεί

Ένα λεπτό καθαρότητας
ένας λεπτός χρόνος πριν το σοκ του πραγματικού
πριν την υστερία
ή πριν την επιστροφή
στη ζεστή αγκαλιά της ολόπεπλης νεφέλης μου

Να μη σημασιοδοτώ τίποτα
να κρατάω το τρενάκι στο χέρι
να ζυγίζω το βάρος του
όχι τη βαρύτητα του

Το θυσιάζω
τώρα που δε σημαίνει ότι με αγαπάς
παρά μόνο ότι κάποτε το έκανες

Ξύνει μόνο την επιφάνεια
αυτή που συνήθως ξέσκιζε
τώρα

τώρα είναι σκληροτράχηλη

ο πόνος είναι τόσο μακρινός
τον αγγίζω μα δε με αγγίζει
τον βιώνω σχεδόν ευχάριστα
ηδονικά

Καμιά πλημμύρα
ούτε μια σταγόνα δεν έριξε φέτος
η ατμόσφαιρα είναι ξηρή
το ίδιο και ο λαιμός μου

Σβήνει 
χωρίς οξυγόνο
διαβάζει το χάρτη
ετοιμάζεται να επιστρέψει σπίτι
 
Είναι άδειο.

Play along

            Berlin, January 2011. All rights reserved.

Δε σου μιλάω τελευταία

Κουράζομαι να προφέρω λέξεις που δεν εννοώ

 Απλά  συμφωνώ με όσα λες

Ώσπου να βρω αυτά που θέλω να  πω

I just play along

Έχουν μεγάλη σημασία οι λέξεις τελευταία

Για αυτό δε λέω καμία

Αλλά τις ζυγίζω μια-μια

Οι μικρές αποκλίσεις γίνονται μεγάλες προκλήσεις

I just play along

Είναι ένα παιχνίδι που μου κρατάει συντροφιά τα βράδια

Να βρω ακριβώς τις λέξεις που ψάχνω να σου πω

Παιδικό παιχνίδι

Όπως όταν προέβλεπες κάτι και γινόταν

I just play along

Θερίζω την οργή μου πάνω από τα πλήκτρα

Ή γεμίζω το χαρτί με υπολείμματα γομολάστιχας

Σβήνω απανωτά κάθε λέξη μέχρι να φτάσω στη μια που περικλείει το πρόβλημα

Αλλά διόλου δε το λύνει

I just play along

Αν χάραζες πάνω μου μια μνήμη

Θα ήταν εύκολο να βρω τις αποδείξεις

Να θυμηθώ τις απαντήσεις

Τις λέξεις

Και έτσι να μπορέσω να τις ξεχάσω

Είναι η σειρά μου να παίξω και εσύ να κοιτάς

Play along

Παθογενείς τριγμοί

     My model: Aphrodite.

Καραδοκούσε από το ανοιχτό παράθυρο

που έβλεπε στο μεγάλο σαλόνι με τα βαριά έπιπλα και τις πορφυρές κουρτίνες

που άλλοτε θα έντυναν την Σκάρλετ Ο' Χάρα

αλλά αυτό ήταν πριν τα πάρει όλα ο άνεμος

......

Σχεδίαζε να μπει μέσα όταν το σπίτι θα ήταν άδειο

δε σκέφτηκε ποτέ να χτυπήσει το κουδούνι

το σπίτι αυτό ήταν πάντα φιλόξενο

κατά την είσοδο τουλάχιστον

μετά βιαζόταν να σε διώξει

κι εκείνοι οι θόρυβοι στη σκεπή δεν ήταν τα κουνάβια

παθογενείς τριγμοί

εκκινούν από μέσα σου και δονούν τη σκεπή

και η νύχτα δεν είναι πια μαγική

.....

Κοιμάσαι στην άκρη του κρεβατιού

όπως έκανα όταν ήμουν παιδί

για να μπορώ να φεύγω εύκολα

για να με διώξουν πιο εύκολα

στριφογυρίζω για να στριφογυρίσεις

αν γυρίσεις και δεις το πρόσωπο μου

το μεγάλο χαμόγελο

τη θλίψη στα μάτια

ίσως να σκεφτείς κάτι άλλο από σένα

Εμένα.

 .....

Και αν αποφασίσεις να το σκάσεις από αυτό το σπίτι 

μην πεις ότι σε έδιωξε 

έμεινες επισκέπτης

δε θέλησες ποτέ να γίνεις κάτοικος

να δεις τα άλλα δωμάτια

εκτός από τη μεγάλη σάλα

.......

Και αν αποφασίσεις να περπατήσουμε στην Εθνική 

τα μεσάνυχτα

να στοιχειώσουμε άλλα στοιχεία

το ξέρω 

θα με αφήσεις στη μέση 

κουράστηκες και προτιμάς το οτοστόπ

.Καληνύχτα και καλή ξεκούραση.

Οι εραστές του απόλυτου τίποτα.

(pictures by Adeline, Black orchid)

Προσποιούμαστε τους εραστές 

γιατί κουραστήκαμε να μεγαλώνουμε μόνοι...

p.s Πάντα μέσα μας είμαστε μόνοι. Αλλά όταν σε αφήνω να μου κρατάς το χέρι είναι σαν να μαθαίνω να περπατάω ξανά.  Κανείς δεν έμαθε ποτέ να περπατάει μόνος του...Τώρα που στέκεσαι και πάλι όρθια, δε με χρειάζεσαι, μην απλώσεις τα χέρια, θα πιάσεις μόνο το κενό.

Date with the sun/ Κορίτσια στον ήλιο

My model: Maria

Μπορείς μια μέρα να ανοίξεις τις κουρτίνες και να αφήσεις το φως να με ξυπνήσει
απλά να αφήσεις τον ήλιο να μου πει πρώτος καλημέρα
Μην είσαι εγωιστής, μπορείς να με φιλάς όλη μέρα ενώ εκείνος..
Του αρέσει να κινείται.
Να φεύγει συνέχεια αλλά πάντα να γυρνάει σε μένα.
Για αυτό μου αρέσει.

Could you please one of these days open the curtains and just let the morning light wake me up
just let the sun tell me goodmorning first
don't be so selfish, it's you that will spend the day kissing me, not him
He likes moving
He's always gone but he returns to me
And i like the way he moves

Άσε με να ξαπλώσω στον καναπέ και να διαβάζω όλη μέρα
γυρνάς, στριφογυρνάς
έκανα καιρό να βολευτώ σε αυτή τη θέση
είναι σαν και εσένα με το πάρκιν
έκανες πολλές φορές το γύρο του τετραγώνου για να βρεις μια θέση
και ίσως την ίδια την προσπέρασες πολλές φορές
Σε κάποιους απλά παίρνει περισσότερο.

Just let me lye on the sofa the whole day and read
i took me so long to find the perfect position
to feel confortable
it's like you when you try to park your car
you make many times the round before you find the right spot
and maybe you have passed over  and over this many times before
It just takes more time to some people

Μη μου κλείνεις τις κουρτίνες
έχω ραντεβού με τον ήλιο
για να μένω πρέπει πάντα να μπορώ να φεύγω
Μη φοβάσαι, κοίτα το πρωι δίπλα σου
θα είμαι πάντα στην ίδια θέση.

Just don't
don't close the curtains
i have a date with the sun
to stay i have to be free to go
don't worry, look next to you in the morning
i will be in the same spot.

O δικός σου δρόμος

*Obviously not my picture.

Χρειάζομαι εκείνες τις μέρες που δίνεις αναφορά μόνο στον εαυτό σου

αναφορά προόδου

σειρά σειρά

και όταν τις συναρμολογείς μαζί

έχεις το δικό σου παζλ 

το κορνιζάρεις

όχι δε το κορνιζάρεις στο σαλόνι

μόνο στο δωμάτιο σου

ή καλύτερα μέσα στη ντουλάπα 

κάπου να μη το δουν

να μη το φορτίσουν με το εγώ τους

να μη το κάνουν δικό τους

να σου αφήσουν επιτέλους κάτι μόνο δικό σου

τους τα παραχώρησες όλα

όλα 

όλα εκτός από το δρόμο

τουλάχιστον εκεί μπορείς να τρέξεις

και όταν τρέχεις είσαι χαρούμενη

μόνο όταν τρέχεις είσαι χαρούμενη..

you can't escape from yourself

 (picture taken by me)

Οι περισσότερες σκέψεις 

βουβές σκέψεις

με το θόρυβο της σιωπής

εμφανίζονταν την ώρα που περπατάω

απρόσκλητες κυρίες

πάρτι κράσερ

κυδαθηναίων

το ξέρω αυτό το δρόμο

για δευτερόλεπτα κλείνω τα μάτια 

θα μπορούσα να φτάσω έτσι ως το σπίτι

με τον αέρα που δημιουργούν τα αμάξια στη συγγρού

τα φώτα

τα φώτα που σε ζαλίζουν ως την πόρτα

η ταχύτητα

όταν σε παρασύρει

η ταχύτητα

αν κλείσεις τα μάτια και εσύ και ευχηθείς να εμφανιστεί ένας τοίχος

μπορεί να συναντηθούμε

η σύγκρουση

το βάρος ένος τοίχου επάνω σου

το βάρος σου πάνω στο σώμα μου

δε θα σε καλέσω

αλλά θα σε δεχτώ

και θα σε θρέψω

γάλα

πάντα επιστρέφεις εκεί

πάντα γίνεσαι αυτό που είσαι

χωρίς μικρά αντικείμενα α και χωρίς φιλοσόφους

το ήξερες ήδη ότι δε μπορείς να ξεφύγεις όχι από τη μοίρα αλλά απο εσένα...



p.s  Όχι πραγματικό. πραγματικότητα. όχι φαντασιακό, φαντασία και όχι συμβολικό, σύμβολο.τα βράδια χωρίς αισθητική και ψυχανάλυση.